سامانه اعلام حریق

امروزه سیستم‌های اعلام حریق به طور وسیعی در ساختمان‌های مسکونی، تجاری، اداری و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. سامانه‌های اعلام حریق در زمان بروز خطر آتش سوزی به ساکنان ساختمان اطلاع‌رسانی می‌کنند و به این وسیله خسارات‌ و تلفات مالی و جانی ناشی از حریق به حداقل می‌رسد. 

 

انواع سیستم‌های اعلام حریق:

سیستم‌های اعلام حریق را می‌توان از جنبه‌های گوناگونی دسته بندی نمود.
سیستم‌های اعلام حریق از نظر حفاظتی دو دسته تقسیم می‌شوند: سیستم های حفاظت از جان اشخاص، و سیستم‌های حفاظت از اموال. البته اغلب سیستم‌های اعلام حریق به گونه‌ای طراحی می‌شوند که هر دو هدف ذکر شده را تامین نمایند.

 

سیستم‌های اعلام حریق از نظر نحوه اطلاع رسانی نیز به دو دسته تقسیم می‌شوند: سیستم اعلام حریق انفرادی و سیستم اعلام حریق مرکزی.
•    سیستم اعلام حریق انفرادی:
سامانه اعلام حریق انفرادی به سیستمی گفته می‌شود که وقوع آتش سوزی را در محل آن تشخیص داده و در همان محل از طریق لامپ چشمک‌زن و آژیر به ساکنین اطلاع رسانی می‌کند.
•    سیستم اعلام حریق مرکزی:
در سیستم‌های مرکزی، محل وقوع حریق شناسایی شده، و ساکنین به وسیله آژیر از وقوع آتش سوزی مطلع می‌شوند. در این سیستم‌ها، سامانه اصلی در یک محل در دسترس و مشخص قرار گرفته و آشکارسازهای سیستم در قسمت‌های مختلف ساختمان نصب می‌شوند. به این ترتیب چنانچه در محلی که هر کدام از آشکارسازها در آن قرار دارند، آتش سوزی رخ دهد، سامانه اعلام حریق به صدا درآمده و محل وقوع نیز بر روی دستگاه به نمایش درمی‌آید.

 

سیستم‌های اعلام حریق مرکزی به دو دسته تقسیم می‌شوند: سیستم‌های اعلام حریق دستی و سیستم‌های اعلام حریق اتوماتیک.
•    سیستم اعلام حریق دستی:
در سیستم‌های اعلام حریق دستی، تشخیص آتش سوزی بر عهده انسان‌ها می‌باشد و از طریق سیستم، به بقیه ساکنین ساختمان اطلاع رسانی می‌شود. این‌گونه سیستم‌ها در مکان‌هایی که انسان حضور نداشته باشد، کاربردی نخواهد داشت.
•    سیستم اعلام حریق اتوماتیک:
سیستم‌های اعلام حریق اتوماتیک یا خودکار، در تشخیص آتش‌سوزی، وابستگی کمتری به انسان‌ها دارند. این‌گونه سیستم‌ها با اقداماتی از قبیل صدا درآوردن آژیر خطر، برقراری تماس با مرکز آتش‌نشانی، روشن کردن تابلوهای خروج اضطراری، فعالسازی سامانه اطفای حریق و.. نسبت به وقوع آتش‌سوزی واکنش نشان می‌دهند.

 

سیستم‌های اعلام حریق اتوماتیک در دو دسته طبقه‌بندی می‌شوند: سیستم‌های اعلام حریق متعارف، و سیستم‌های اعلام حریق آدرس پذیر.
•    سیستم‌های اعلام حریق متعارف (Conventional):
سیستم‌های اعلام حریق متعارف از قدیمی‌ترین انواع سامانه‌های اعلام حریق هستند که کماکان مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این‌گونه سیستم‌ها ساختمان به چند منطقه تقسیم شده و تجهیزات نصب شده در هر منطقه (کاشف‌ها، شستی‌ها، آژیرها) به سیستم کنترل مرکزی متصل می‌گردد. در صورت بروز آتش‌سوزی در هر منطقه، آژیر خطر به صدا در می‌آید. محل وقوع حریق نیز از طریق روشن شدن یک چراغ بر روی سیستم  مرکزی نمایش داده می‌شود، اما تعیین محل دقیق حریق، از طریق مراجعه به محل مورد نظر ممکن می‌شود.
•    سیستم‌های اعلام حریق آدرس پذیر (Addressable)
سیستم‌های اعلام حریق آدرس پذیر، تکنولوژی جدیدتری هستند. این سیستم‌ها دارای قابلیت‌های بهتر و بیشتری نسبت به سیستم‌های متعارف می‌باشند. سیستم‌های اعلام حریق آدرس پذیر، در کشف و تشخیص آتش‌سوزی هوشمندانه‌تر عمل می‌کنند؛ همچنین در اطلاع رسانی نیز از سرعت و دقت بالاتری برخوردارند. این سامانه قادر است با شناسایی عنصر تشخیص دهنده حریق، محل دقیق وقوع آتش سوزی را مشخص کند. استفاده و نصب سیستم‌های آدرس پذیر، هزینه‌های سیم کشی را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد؛ بنابراین استفاده از آن‌ها در مکان‌هایی مانند مدارس، کارخانجات، ادارات و بیمارستان‌ها مناسب و به صرفه می‌باشد.

 

اجزای تشکیل دهنده سامانه اعلام حریق

 

دتکتورهای دودی :

دتکتورهای دودی :

وسیله ای است که در برابر کوچکترین اثر مقدماتی حریق (دود) حساس بوده و عکس العمل نشان میدهد.

دتکتور حرارتی :

دتکتور حرارتی :

این دتکتور نسبت به افزایش درجه حرارت حساس میباشد. هنگامی که بر اثر آتش سوزی ، درجه حرارت محیط تغییرات غیر عادی داشته باشد، این دتکتور فعال میشود. دتکتور حرارتی دارای یک محفظه میباشد. در داخل محفظه یک بی متال وجود دارد. هوای گرم روی بی متال اثر گذاشته و گرما باعث بسته شدن کنتاکتهای آن شده و دتکتور عمل میکند. این دتکتور برای مکانهایی مانند آشپزخانهها ، موتورخانه ها و ... مناسب است.

 

شستی های اعلام حریق :

شستی های اعلام حریق :

این شستیها به دو صورت موجودند: یا به صورت شستی معمولی که با فشار به آن کنتاکت ها بسته یا باز شده و پیام به مرکز کنترل ارسال میشود و یا به صورت شستی های شیشه دار که شامل یک جعبه کوچک است که درون آن یک میکروسویچ و جلوی آن درپوش شیشه ای قرار دارد. با وارد نمودن ضربهای کوچک به شیشه ، شیشه شکسته شده، اهرم میکروسویچ آزاد شده و کنتاکت ها عمل می نماید و پیام به مرکز کنترل ارسال میشود.

مرکز کنترل :

مرکز کنترل :

در این مراکز که امروزه به صورت الکترونیکی وجود دارند، تمام وظایف توسط میکروپروسسورها انجام میشود و سیم کشی کلیه دتکتورها ، شستیها ، لامپهای اعلام خبر ، وسایل صوتی خبر دهنده ، منابع تغذیه و غیره به مرکز کنترل وصل میشود. مراکز کنترل دارای مدارهای عیب یاب بوده و هنگام ایجاد عیوبی ناشی از قطع مدارها ، قطع برق شهر ، ضعیف بودن باتریها ، سوختگی فیوزها ، خرابی دتکتورها عمل نموده و سیگنال به مراکز کنترل ارسال شده و منطقه آتش گرفته ، شناسایی میشود.
در بعضی از مراکز کنترل به نام مراکز کنترل آدرس پذیر شماره دتکتوری که فعال شده است، توسط صفحه دیجیتالی نمایش دهنده ، نشان داده میشود و بدین ترتیب میتوان سریعا محل وقوع حریق را شناسایی و اقدامات لازم را برای پیشگیری از توسعه حریق به عمل آورد. بعضی از مراکز کنترل اعلام حریق دارای یک ترمینال تلفن هستند که از طریق کابل کشی به مرکز آتش نشانی ارتباط پیدا میکنند و در صورت لزوم وقوع حریق بطور اتوماتیک به مرکز آتش نشانی اطلاع داده میشود.

وسایل خبر دهنده

وسایل خبر دهنده

وسایل خبر دهنده در سیستم اعلام حریق مانند آژیرها ، زنگها ، بوقها ، لامپها و ... میباشند که در صورت بروز حریق و شناسایی آن توسط مرکز کنترل ، فرمان گرفته و ساکنین یا افراد داخل ساختمان را مطلع میسازند.

منوی موبایل